Anekdotes over Danny in de playroom !

Op een gegeven moment in de playroom wijst Danny me iets aan op de speelgoedplank, iets wat hij graag hebben wil. Ik begrijp dit steeds verkeerd, in dit geval niet met opzet, (hoewel ik dat ook wel eens doe om hem uit te dagen iets duidelijker te vragen) Als ik het na drie pogingen heb begrepen en het gevraagde pak, is hij heel blij en enthousiast dat ik het goed heb gedaan. Ik herken hierin de manier van Trudi en Stefan als hij iets goed heeft gedaan. Ik voelde me als een kindje in de klas met een pluim van de juffrouw.

We spelen met een sleutelhanger waaraan een heel klein doosje hangt. Het gaat moeilijk open en Danny gebaart naar me of ik dat wil doen. Dat wil ik natuurlijk en na een paar keer duidelijk voordoen kan hij het zelf. Het was echt een heel klein priegeldoosje, maar het lukte hem.

Met ditzelfde kleine doosje spelen we alsof we elkaar creme of make up op het gezicht smeren. Danny doet dat heel zacht en teder bij mij en ik bij hem. Dit geeft veel plezier en een heel intiem contact.

De weken erna komt Danny erop terug en we spelen het weer. Dat de make up deze keer uit de boterpot komt, ach……… Zelfs mijn haar krijgt een beurt. Ik moet daar na de eerste schrik om lachen. Het lijkt of Danny denkt: “Dit is toch wel een beetje te gek” en hij begint me ijverig “schoon”  te maken met het natte doekje wat we altijd bij de lunch geserveerd krijgen. Ik bedank hem er uitbundig voor en mijn haar zit daarna heel apart.

Danny zorgt regelmatig voor leuke verassingen: opeens bijt hij me in de tenen, voor hem een hele mond vol, alle vijf tegelijk. Ik ben werkelijk verbaasd.

Later legt Trudi uit dat zij in de voetjes van de kinderen hapt: met haar lippen. Danny heeft niet begrepen dat je de tanden daarbij niet gebruikt, maar het is wel duidelijk dat de
”beet” liefkozend bedoeld was. We hebben er samen hartelijk om gelachen.

Danny en ik zijn samen in de woonkamer. We zijn een hele tijd bezig geweest met het “schoonmaken” van de keuken. (Wat mij betreft niet direct voor herhaling vatbaar, het was erg nat allemaal). Ik sta uit het raam te staren, in diepe gedachten verzonken, of toch in elk geval diep in gedachten. Opeens trekt Danny mijn aandacht: hij staat pal voor me en wijst nadrukkelijk naar zijn ogen. Ik moet hem aankijken. Ik vind dit geweldig, ik zie zijn ouders dit af en toe doen en nu doet hij hetzelfde met mij: bij de les wezen! Ik zeg tegen hem dat hij groot gelijk heeft en dat ik inderdaad niet oplette.

Danny wil een krantje van het aanrecht pakken. Ik probeer dit te voorkomen omdat ik niet weet of het waardevolle post is (het was slechts een reclameblaadje van een garage, maar dat wist ik toen nog niet). Het wordt een uitbundig spel waarbij Danny mij op uiterst slimme wijze weet af te leiden en dan gierend van de lach er met het krantje vandoor gaat. Ik ren achter hem aan, weet de krant te bemachtigen en op zijn plaats te leggen, waarna het spel opnieuw kan beginnen. Ik ben werkelijk verbaasd over de inventiviteit van Danny’s “misleidingen”. Ik tuin er een paar maal in. Veel lachen samen als blijkt dat ik hem door heb.

Danny heeft een krant waar hij zelf in staat gepakt en laat me dat zien.
Later installeert hij zich met een kussen  op de bank tegen me aan en zit een hele poos rustig in het krantje te kijken, terwijl ik zijn haartjes streel. Af en toe kijkt hij naar me om. Dit is een bijzondere ervaring voor ons beide, dit rustige, zachte samenzijn.

Danny heeft me op de bank geïnstalleerd met zijn pop op mijn arm. Hij doet dat heel charmant als een volmaakte gastheer. Hij geeft me mijn koffie aan en dat lukt zonder te morsen. Ik bedank hem, maar het gastheerschap gaat nog verder als hij met uiterste precisie ‘kloek, kloek, kloek’ een deel van zijn limonade bij mijn koffie schenkt, heel lief en zorgend. Na dit dapper geproefd te hebben vertel ik Danny dat het niet zo’n heel lekkere combinatie is en krijg ik van Stefan een nieuw kop koffie.

Danny heeft de gewoonte om af en toe heel hard te roepen. Ik kom op het lumineuze idee (ik vond ter plekke dat ik dit wel eerder had kunnen bedenken) om mee te doen. Danny reageert verrast en schreeuwt een hele poos door en ik doe, na mijn eerste verlegenheid te hebben overwonnen, op de zelfde toon en sterkte mee. We vinden het allebei geweldig en we kijken daarbij elkaar rechtaan, een hele tijd en ik zag zijn grote blauwe ogen wijd open en het was of ik regelrecht in de hemel keek. Verwondering en ontroering, elke keer als ik eraan terugdenk.

Danny drinkt zijn sap niet altijd mors vrij op. Ik houd er een doekje onder om de nattigheid wat op te vangen. Hoef ik maar ėėn keer te doen, bij de volgende slok pakt Danny mij het doekje af en doet hij het zelf zo. Het is af en toe verbazingwekkend hoe snel hij iets oppakt en hoe goed hij dan begrijpt wat de bedoeling is.

 31 oktober 2005

Berta Postma-Kwant